nooit meer een knuffel en 3 zoenen op de wang.
nooit meer een "Ward je bent een fijne kerel"
nooit meer een korte broek en slippers in de kerk
nooit meer een struikje welriekend onkruid
nooit meer een bronstige bizon
nooit meer een tegen de meiden "vind je hem geen adonis?"
nooit meer een "we verdrijven de papen!"
nooit meer een gesprek over de toekomst
nooit meer een keer met je eten
nooit meer een keer slap met je ouwehoeren
nooit meer een keer ongein met je uithalen
nooit meer een keer bij jou thuis afspreken
nooit meer een "laat het weten als je hulp nodig hebt"
nooit meer naar Brouwershaven
nooit meer de dijkwerker met de kaars tussen zijn benen
nooit meer "Torrebaas"
nooit meer "Hé Torretje"
nooit meer rare verhalen
nooit meer roddelen
nooit meer je enthousiasme voor vrachtwagens
nooit meer lunchen in het Wester Paviljoen
nooit meer je hartelijke ontvangst
nooit meer je stemmingswisselingen
nooit meer een lullificatie
nooit meer de klapperende eierstokken
nooit meer de "biologische klok die 'koekoek' roept"
Het leven is een stuk saaier geworden. Wat zal ik je missen...
zondag 17 januari 2010
woensdag 6 januari 2010
Op vakantie...
Ken je dat?
Wat?
Nou dit...
Stel, je bent op Schiphol. Midden in de zomer en je gaat op vakantie. Op vakantie naar een plek waar het weer veel beter is dan hier, want de regen komt niet met druppels maar met emmers tegelijk naar beneden.
Nadat je veel te vroeg op Schiphol was om in in checken ben je wat gaan winkelen en uiteindelijk sta je voor de gate om het vliegtuig in te gaan. Natuurlijk ben je een van de laatsten die aan boord komen, want laten we eerlijk zijn, zo'n vliegtuig is geen pretje.
Je zit met veel te veel mensen op een veel te klein stukje... Wat voor een stukje eigenlijk? Grond is het niet, meer een buis met wat uitsteksels. En als het verkeerd gaat, ben je in iedergeval niet alleen. Maar daar wil je niet aan denken.
Al schuifelend door het vliegtuig ben je op zoek naar je stoel. NAtuurlijk heb je een stoel aan het raam gekozen, want dan heb je tenminste nog wat afleiding.
Uiteindelijk heb je je stoel gevonden en je buurvrouw zit er al, diep verzonken in een boek met een baby op schoot. Ze kijkt gefrustreerd wanneer je vraagt of je naar je stoel mag. Met een luide zucht staat ze op en geeft je net genoeg ruimte om naar je stoel te wurmen.
Nadat je zit, kijk je nog eens naar buiten. Het regenen is nog steeds niet afgelopen, sterker nog, het regent juist harder en je vraagt je af hoeveel regen er nodig is om een vliegveld lam te leggen. De NS heeft aan een avondje lichte vorst en 3 vlokken sneeuw al genoeg om voor een hele week het spoorboekje in het honderd te laten lopen.
Net als je dit aan het bedenken bent, voel je een lichte schok door het vliegtuig gaan en je ziet de gate langzaam van je verwijderen. De reis is begonnen, denk je. Nog een paar uur en dan.... Maar eerst nog de vlucht.
Zelf heb je maar een tijdschrift gepakt om de tijd wat te doden en leest er wat in. Heel hard je best doend om de schreeuwende baby en de vechtende jongetjes achter je te negeren.
De piloot stelt zichzelf voor en vraagt vervolgens je aandacht voor de veiligheidsprocedures. Weer zo'n verplicht nummertje aan het begin van de reis. Je kijkt even op de kaart met veiligheidsinstructies die in de buidel van de stoel voor je zit en dan even snel om je heen. Het lijkt erop dat eigenlijk niemand zijn aandacht heeft bij de iets te mollige en stramme stewards en stewardessen. Je ziet duidelijk dat ook zij dit niet het leukste onderdeel van de vlucht vinden. De verveeldheid spat van de gezichten af. Iedereen is blij wanneer het is afgelopen.
Een paar jaar later ben je op vakantie in Nieuw Zeeland en gaat vliegen met een lokale maatschappij. Even lijkt het erop dat je weer het zelfde veiligheidsverhaaltje voorgeschotelt krijgt, maar dan ga je ineens wel opletten....
Wat?
Nou dit...
Stel, je bent op Schiphol. Midden in de zomer en je gaat op vakantie. Op vakantie naar een plek waar het weer veel beter is dan hier, want de regen komt niet met druppels maar met emmers tegelijk naar beneden.
Nadat je veel te vroeg op Schiphol was om in in checken ben je wat gaan winkelen en uiteindelijk sta je voor de gate om het vliegtuig in te gaan. Natuurlijk ben je een van de laatsten die aan boord komen, want laten we eerlijk zijn, zo'n vliegtuig is geen pretje.
Je zit met veel te veel mensen op een veel te klein stukje... Wat voor een stukje eigenlijk? Grond is het niet, meer een buis met wat uitsteksels. En als het verkeerd gaat, ben je in iedergeval niet alleen. Maar daar wil je niet aan denken.
Al schuifelend door het vliegtuig ben je op zoek naar je stoel. NAtuurlijk heb je een stoel aan het raam gekozen, want dan heb je tenminste nog wat afleiding.
Uiteindelijk heb je je stoel gevonden en je buurvrouw zit er al, diep verzonken in een boek met een baby op schoot. Ze kijkt gefrustreerd wanneer je vraagt of je naar je stoel mag. Met een luide zucht staat ze op en geeft je net genoeg ruimte om naar je stoel te wurmen.
Nadat je zit, kijk je nog eens naar buiten. Het regenen is nog steeds niet afgelopen, sterker nog, het regent juist harder en je vraagt je af hoeveel regen er nodig is om een vliegveld lam te leggen. De NS heeft aan een avondje lichte vorst en 3 vlokken sneeuw al genoeg om voor een hele week het spoorboekje in het honderd te laten lopen.
Net als je dit aan het bedenken bent, voel je een lichte schok door het vliegtuig gaan en je ziet de gate langzaam van je verwijderen. De reis is begonnen, denk je. Nog een paar uur en dan.... Maar eerst nog de vlucht.
Zelf heb je maar een tijdschrift gepakt om de tijd wat te doden en leest er wat in. Heel hard je best doend om de schreeuwende baby en de vechtende jongetjes achter je te negeren.
De piloot stelt zichzelf voor en vraagt vervolgens je aandacht voor de veiligheidsprocedures. Weer zo'n verplicht nummertje aan het begin van de reis. Je kijkt even op de kaart met veiligheidsinstructies die in de buidel van de stoel voor je zit en dan even snel om je heen. Het lijkt erop dat eigenlijk niemand zijn aandacht heeft bij de iets te mollige en stramme stewards en stewardessen. Je ziet duidelijk dat ook zij dit niet het leukste onderdeel van de vlucht vinden. De verveeldheid spat van de gezichten af. Iedereen is blij wanneer het is afgelopen.
Een paar jaar later ben je op vakantie in Nieuw Zeeland en gaat vliegen met een lokale maatschappij. Even lijkt het erop dat je weer het zelfde veiligheidsverhaaltje voorgeschotelt krijgt, maar dan ga je ineens wel opletten....
Abonneren op:
Reacties (Atom)
